Yes ik heb het gedaan!!! Wat een overwinning!

 

                                        Zal bij het begin beginnen

 

Zaterdagochtend kon ik rustig aan doen want m´n moeder bracht de kids weg zodat ik nog lekker even kon douchen en m´n spullen pakken. Heerlijk om zo relaxt de dag te beginnen.

Toen ik klaar was, heb ik nog even wat boodschapjes gedaan voor de kids. Zij wilden natuurlijk wel wat lekkers mee voor zondag!

Daarna naar mijn moeder, zij zouden in onze auto omdat de kids ook alle4 mee gingen en wij hebben een 7persoonsauto.

Ik werd opgehaald door Popke en Lisa. Popke traint met mij in de groep en ging ook voor Amsterdam.

Daarna ons andere loopmaatje opgehaald, Janny. Zij gaat er ook voor!

Dus met z´n 4en richting Amsterdam. Ik was me toch zenuwachtig! Popke had nergens ast van maar Janny was ook zo gespannen.

In Amsterdam aangekomen richting de sporthallen waar we onze startnummers op konden halen. Daar was een hele beurs opgezet, leuk al die hardloopspullen!

Piet en Mirjam,onze trainers van Dollardstad runners, waren ook naar Amsterdam gekomen om ons aan te moedigen! Echt heel lief vind ik dat.

Op de beurs hebben we ons hart opgehaald aan leuke t´shirts, broekjes, hardloopgadgets.

Dus de dag voor de marathon was al geslaagd, we hebben lekker geshopt! hahahaha

 

Daarna naar Nieuwkoop, mijn nicht Yvon woont daar en daar zouden we slapen.

Superlief want ze konden Popke, Lisa en Janny helemaal niet maar ze vond het prima dat we bij hun zouden slapen, ze had een pan heerlijke pasta gemaakt en we hebben heerlijk gesmuld onder het genot van een biertje!

Daarna naar bed, we moestten om half zeven opstaan dus rond 24.00uur toch maar slapen.

Dat ging natuurlijk niet lukken, hahahaha dat wist ik van te voren al, ik was zo zenuwachtig dat ik geen dop dicht heb gedaan maar ik had al gelezen dat dat geen invloed zou hebben op je prestaties. Ik zat zo vol adrenaline.

 

sMorgens een broodje gegeten en weer een flesje water met fantomal gedronken. Dat moest het maar doen voor de marathon. Ik kan gewoon niet meer eten dan dit zo vroeg.

Om kwart voor 8 stapten we in de auto richting Amsterdam.

Daar de auto geparkeerd en toen kwamen mijn ouders, kids en mijn broer en schoonzus met kids er ook al aan. Super om ze nog even snel te zien vóór de marathon!

 

Wij zijn daarna snel doorgelopen naar het Olympisch stadion en wat je daar ziet!  Wat een mensen! Echt niet normaal! Super om te zien! Nog even plassen,brrrr vieze dixies, en kleding inleveren en naar binnen het stadion in.

Ik had me heel abitieus ingeschreven op de verwachtte eindtijd van 3.30 en ik wilde heel graag met de pacers mee maar die kon ik nergens vinden.

Janny en Popke hadden 4.00uur ingevoerd dus zij stonden in een ander vak.

Dus ik ging alleen van start, de eerste kilometers kan je ook absoluut niet te hard van start gaan want het was zo druk en de weggetjes zo smal dat je absoluut niet harder kon.(ik liep 25.05 op de eerste 5km)  

Na een kilometer of 5 werd dat gelukkig wat beter. Ik voelde me echt prima en liep redelijk op schema. Ik liep ook zo te genieten van al die mensen en al die toeschouwers! Echt superleuk om te zien! Ik zag Lisa aan de kant staan en daarna mijn ouders met de hele kliek, echt super! Toen kon ik al wel janken, gewoon door alle emoties.

De 10km passeerde in 48.56, en 23.48 over 5km. Dat ging dus al wat sneller maar dacht dat het misschien te snel was.

Had steeds alle waarschuwingen nog in m'n hoofd van iedereen, ga niet te hard van start want dat breekt je op! dus dacht moet maar iets gas terug nemen. Op 15km stonden mijn vader en broer met een flesje water met fantomalt. Ze hadden 2 vouwfietsen meegenomen dus dat was echt super! mijn oom en tante en nicht stonden op het 16km punt. Weer een opkikker!

Echt genieten was het toen, je voelt je lekker, mensen moedigen je aan. Ik had het gevoel dat ik gedragen werd, zo makkelijk liep ik toen. Het 15 km punt was in 1.13.23 en 24.27 over de 5km.

Dat ging prima! Toen liepen we al langs de Amstel. Het was heerlijk weer, muziekbootjes op het water, hartstikke leuk allemaal!

Ik moest me steeds inhouden om niet sneller te gaan lopen. Op 20km stonden Piet en Mirjam, ze riepen dat ik prima op schema liep en dat het er goed uitzag. Dat voelde ik ook wel gelukkig! Ik passerde het 20km punt in 1.37.21 en de 5km in 24.09.

Toen liepen we al aan de andere kan van de Amstel. Het halve marathonpunt passeerde en ik voelde me nog echt top! 1.42.35.

 

Ik kwam naast een manntje te lopen die ook mijn tempo liep. De weg was best smal en het was echt manouvreren tussen de lopers door maar op een gegeven moment had ie door dat ik bij hem bleef dus we hielden elkaar wat in de gaten. Grappig, heb geen woord met de man gewisseld maar toch was het fijn om "samen"te lopen.

Het 25km punt passerde in 2.01.44 en weer 24.12 op de 5, dus ik liep best wel contant.

Ik genoot ook echt met volle teugen! Opeens zag ik m'n vader en broer weer staan!

Ze hadden weer een flesje drinken voor me en moedigden met luidkeels aan, heerlijk!

De 30km kwam in zicht, het liep nog steeds goed al voelde in af en toe mijn rechter hamstring wel wat protesteren. Shit! Dat is niet de bedoeling, ik negeer het gevoel gewoon, misschien verbeeld ik het me omdat iedereen aldoor zegt dat het na 30 km pas zwaar wordt.

De 30km ging in 2.26.30, de 5km in 24.46. Ook nog prima.

 

Mijn oom, tante en nicht stonden even verderop. Ze waren verbaasd dat ik er nog zo fit uitzag.

Yvon rende een stukje met me mee,ik vroeg of ze de rest van het parcour met me mee wilde rennen maar dat was iets teveel van het goede (-: Wel leuk trouwens!

Vlak daarna begon mijn knie te protesteren. Het gevoel een band om je knie te hebben die steeds strakker wordt aangetrokken. Geen fijn gevoel maar ik dacht ik loop gewoon door, het werd wel iets langzamer want met pijn lopen is niet fijn!

Op het 35km punt had ik het echt zwaar, maar jeetje nog 7km! Dat moet lukken toch?

Ik passeerde het 35km in 2.51.57 en de 5km in 25.27

De eerste keer echt boven de 25 min, dat vond ik niet fijn! Ik was bij 29km mijn mannetje kwijtgraakt maar opeens zag ik hem weer, hij liep iets voor me dus ik iets versnellen en toen kon ik weer bij hem aanklampen. Dat was echt fijn! Hij merkte me ook al snel weer op en hield me steeds in de gaten of ik meekwam. Daardoor kon ik ook wel weer iets versnellen.

De pijn in m'n knie was wel te verdragen dus ik liep mooi met hem mee, het Vondelpark kwam weer in zicht! 40km in 3.17.02, de 5km weer in 25.02. De laatste loodjes, het publiek was echt super, iedereen klappen en roepen. Echt een boost!

De laatste km kwam voor mijn gevoel de man met de hamer pas. Die duurde zo lang!

Maar dan zie je je ouders, mijn kinderen en broer en schoonzus en kids.... Heftig! En doorlopen, nog 500meter! 

Ik ging beseffen dat ik het echt gedaan had! Ik heb een marathon gelopen!

Toen ik over de matten kwam en door de finish werd het me even teveel, de tranen liepen over m'n wangen. Hier had ik zo hard voor getraint. De arsten verklaarden me voor gek toen ik zei dat ik voor de marathon ging trainen en nu had ik het gedaan! In 3.28.14

 

Ik kreeg mijn medaille om en de man die hem om mijn hals hing had sprak me nog bemoedigend toe. Toen kreeg ik even de kans om tot mezelf te komen, klein beetje rekken en eens even diep adem halen. Het stadion uit en je kreeg nog drinken en sinaasappels, heerlijk!

 

Het was even zoeken naar mijn familie maar gelukkig vond ik ze. Een emotioneel weerzien. Iedereen was zo trots op me en zo lief voor me dat ik het weer niet droog hield. Mijn moeder en vader trouwens ook niet. Mijn broer en onze kids waren ook zo trots en blij met me dat ik daarom weer moest huilen. Emoties alom in elk geval.

 

Popke en Janny waren ook gefinisht! Super! Een heerlijk gevoel dat we het alledrie gered hebben! Popke in 3.54  en Janny in 4.19. Allebei Toppers!

Na het douchen,( maar 1 douche die het deed in de meidenkleedkamers! slecht) gingen we

richting auto's. Piet en Mirjam stonden op ons te wachtten en Mirjam barstte ook in tranen uit toen ze me zag....Allebei zijn ze supertrots op mijn prestatie, heerlijk gevoel!

Afgesproken dat we onderweg nog ergens gingen eten. Dus nog lekker een biertje gedronken en een uitsmijter met 3 eieren, Heerlijk!

 

Lisa zette me rond half 7 af bij mijn ouders, daar nog een overwinningsbiertje met de hele club gedronken en toen met de kids naar huis.

 

Nu, een dag later kan ik het nog maar nauwelijks beseffen. Ik heb het gedaan!

Ik heb megaspierpijn, m'n knie doet pijn bij elke stap die ik zet maar ik heb het gedaan!

Nu maar even een paar dagen rustig aan doen. Even m'n benen rust gunnen. Dacht altijd dat dat wel mee viel qua spierpijn maar nu weet ik wel beter. Dus ik drink nog steeds veel water en hoop dat het over een dag of 2 weer afzakt.

Maar het kan me ook niks verdommen hoor.

 

                             YES! IK HEB DE MARATHON GELOPEN!

 

 

Naam Patries Zijlstra Woonplaats Dutch Runners Gold Land NED Afstand Marathon Categorie V35 Totaal plaats 2218 / 9625 Categorie plaats 40 Snelheid 12,158 km/uur Bruto tijd 3:31:06 Netto tijd 3:28:14

Netto tussentijden (verschil) 5 kilometer 25:08 (25:08) 10 kilometer 48:56 (23:48) 15 kilometer 1:13:23 (24:27) 20 kilometer 1:37:32 (24:09) Halve marathon 1:42:53 25 kilometer 2:01:44 (24:12) 30 kilometer 2:26:30 (24:46) 35 kilometer 2:51:57 (25:27) 40 kilometer 3:17:02 (25:05)

 

 

 

 

Morgen is het zover, eindelijk ga ik de marathon lopen!

Na de teleurstelling van 2007 dat ik de training helemaal volbracht heb en uiteindelijk geen marathon heb gelopen gaat het er nu echt van komen.

 

Ik heb m´n spulletjes allemaal gepakt, kids geinstrueerd wat er thuis nog allemaal gedaan moet worden.

Zij gaan morgenvroeg met opa en oma mee naar Amsterdam.

 

Ik ben me toch een partij zenuwachtig! Voel overal pijntjes die nergens op slaan en heb vooral héél veel kriebels in m´n buik! Het lijkt wel een vlindertuin in m´n buik!

 

Zo nog even wat snoepjes voor de kids halen en dan word ik opgehaald, dan richting Amsterdam startnummers halen en dan door naar Nieuwkoop naar m´n nicht waar we slapen.

Als er wat van slapen komt.....

Nou, in het volgende logje horen jullie wel wat ik ervan gebakken heb (-:

 

Gister was het weer zover, de 25ste editie van de 4 mijl van Groningen en onze kids liepen mee.

Voor mezelf was het verstandig om niet mee te doen omdat ik niet rustig aan kan doen in een wedstrijd en om nou een week voor de marathon voluit te gaan is niet slim dus mams stond

langs de kant haar kids aan te moedigen...

Moet je ze wel zien trouwens

Ze werden met bussen naar Haren gebacht, daar moet je in je eigen startvak gaan staan en dan loop je naar Groningen.

Nadia zou om 14.15uur starten, dus wij verwachtten haar rond de 35 min binnen te komen. Omdat ze dyslectisch is en vaak onzeker is over dingen had ze aan de organisatie die daar rondliep gevraagd in welk startvak ze moest. Zetten ze haar in het startvak van 16000, terwijl ze zelf 9991 had! Dus startte ze pas om 14.55.

Maar wij hadden verwacht dat ze toen allang binnen zou zijn dus ik dacht dat er wat gebeurd was...

Jeetje dan ga je je kind zoeken tussen 22000 deelnemers en het regende pijpestelen dus dat was niet fijn.

Kevin zagen we wel voorbij komen maar Demian ook niet. Na een uur gewacht te hebben liepen we ,mijn vader en ik, naar de finish en mijn vader ging zoeken in de richting van de kledingwagens.

Alles is daar dan zo afgezet dat je niet van het parcour af kan maar door moet lopen naar de kledingwagens, ook als je geen kleding hebt.

Geen Kevin, Demian en Nadia.

We hadden afgesproken dat ze na de loop naar de finish zouden komen en dat ik daar dan zou staan.

Dus ik moest daar wel blijven staan. Pfff dan duren die minuten lang hoor... ondertussen werd ik steeds ongeruster. Vroeg aan een EHBO´er of er misschien een meisje was binnengebracht maar dat moest ik in de grote tent gaan vragen, alsof ik daar kon komen met al die hekken!

Na een ruim een uur kwamen ze er helemaal verkleumd aan, ze stonden aan de verkeerde kant van de hekken en konden haast niet aan mijn kant komen.

Snel m´n vader gebeld dat ze terecht waren, een hele opluchting!

Onderweg bij de MC Donalds maar even een paar hamburgers voor ze gehaald.

Thuisgekomen warme chocolademelk en een warme douche en de uitslagen even opgezocht.

 

Ze hebben het goed gedaan die toppers van mij!

Kevin 27.35 , niet helemaal zoals verwacht,vorig jaar won ie in zijn categorie met 24.37 maar de motivatie is ook niet optimaal. Pubers!

Demian, 26.15, heel goed gedaan en dat alleen van voetbaltraining!

Nadia, 34.35, zoals verwacht, super gelopen, ze heeft door snelle groei steeds wat last van d´r knie dus dan is dit een super tijd!

 

 

Zelf kriebelde het wel hoor, aan de kant staan is niks voor mij  maar goed over 6 dagen mag ik!

Het is nu aftellen, heb nu al mega last van kriebels!

Ik heb even getwijfeld om deze weglog weer nieuw leven in te blazen maar waarom zou ik twijfelen??

Ik loop weer! En daar ben ik heel trots op!

Nu de marathontraining op zijn eind loopt dwalen mijn gedachten regelmatig af naar de weg ernaar toe.

2jaar geleden in oktober liet in een gipsplaat op m´n voet vallen, we waren druk met de verbouwing van ons nieuwe huis en dat ongelukje kwam helemaal niet uit....

Na het een paar dagen te hebben aangezien toch maar naar de huisarts omdat het toch wel erg zeer deed. Ik kon toen nog wel zelf lopen en zag de ernst er nog niet zo van in.

De huisarts dacht aan een gebroken middenvoetsbeentje dus voor foto´s naar het ziekenhuis.

Daar was geen "echte" breuk te zien, wel dat een deuk in m´n middenvoetsbeentje zat maar geen reden om de voet in te gipsen. Rustig aan doen was het devies.

Na een week veranderde mijn voet van een voet naar een dikke blauwe klomp die zo zeer deed dat ik tegen het plafond opvloog. Dit kon niet normaal zijn!

Ik kon inmiddels allang niet meer op de voet staan en kon totaal geen aanraking verdragen, dus geen sokken, douche of dekbed op m´n voet.

Weer terug naar de huisarts, hij schrok zichbaar! Wat heb jij gedaan???

Ik had niks gedaan, dat kon ook niet want bij alles wat ik deed verging ik echt van de pijn.

Ik werd gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis waar we al snel hoorden dat ik dystrofie had ontwikkeld. Heftig! We hadden er nog nooit van gehoord maar aan  de toon van de arts wistten we al wel dat dit niet best was....

Ik kreeg te horen dat het geen kwestie van weken was dat ik zou herstellen maar van maanden, als het ûberhaubt over zou gaan.

 

Zo gingen we naar huis, met een zootje medicijnen(ik moest 22pillen op een dag slikken, bloedverdunners, morfine en andere pillen) En 1x in de 2 week naar het ziekenhuis voor een infuus.

Mijn leven stond letterlijk en figuurlijk op zijn kop! Van een actief iemand werd ik gereduceerd tot een passief leven op de bank. Ik kreeg natuurlijk wel krukken en later een rolstoel maar dat geeft geen positief gevoel.

Zo modderden we een dik half jaar door....

De infusen sloegen voor mijn gevoel totaal niet aan en m´n voet zag er nog steeds zo uit. Dik, blauw, zweterig en totaal niet bij mijn lichaam horend. Ondertussen was ik qua gewicht ook ruim 20kilo aangekomen, door alle medicijngebruik en het passieve leven.

 

De arts in het ziekenhuis zag ook in dat dit voor mij niet de oplossing was. Hij opperde dat ik het misschien in Hogeveen zou kunnen proberen. Deze kliniek is gespecialiceerd in dystrofie en zij behandelen actief. Ze gaan door de pijngrens heen en behandelen door bewegen.

Heel heftig waar lang niet iedereen tegen kan. Maar het was dat of me erbij neerleggen dat ik invalide zou blijven.

De keus was snel gemaakt.

Ik zal er niet om liegen maar de behandeling was heftig! Heel heftig, zowel lichamelijk als geestelijk. Je weet dat als je daar heen gaat dat je vreselijke pijnen gaat lijden, dat doet wel wat met je hoofd hoor...

 

Maar na 2 behandelingen zagen ze al wel verbetering! Ik kreeg hoop.

Inmiddels waren we een jaar verder, oktober 2010. 

Ik besloot om ook naar de sportschool te gaan. Daar kwam ik aan op 1 kruk en zeer moeilijk lopend. Eerst alleen fietsen op de laagste stand zodat ik zo weinig mogelijk weerstand op m´n voet zou hebben. Daarna steeds wat meer weerstand.

De sportschoolhouder vertelde me later dat ie vaak met volle verstand naar me had zitten kijken. Hij zag dat ik verging van de pijn maar om het proces te versnellen ging ik gewoon door.

Eerst ging ik 3x per week, later 5x. Het ging steeds makkelijker. De behandelingen wierpen ook echt vruchten af en de pijn werd houdbaar. Ik werd steeds enthousiaster, ging lopen op de loopband. Zonder overleg van m´n fysio, wat ze achteraf wel stom vond maar ook erg knap omdat ze wist hoeveel pijn ik moest doorstaan op dat ding.

Ik liep in het begin wiebelig, de afwikkeling van m´n voet ging slecht, liep 2.4km per uur en hield dat op een goede dag 20min vol, op een slechte dag nog geen 10 minuten.

 

Maar de slechte dagen werden steeds minder en ik ging steeds wat sneller lopen en ik merkte dat als ik sneller liep ik beter afwikkelde en minder pijn had!

Ik kreeg steeds meer hoop!

Met oud en nieuw zei ik tegen mijn broer:" dit jaar ga ik een marathon lopen"

Dat werd niet door iedereen serieus genomen want ik liep nog maar net en echt soepeltjes zag het er ook nog niet uit.

Maar ik oefende stug door, 5x per week zat ik in de sportschool, ik ging afvallen, sloot me aan bij een online weegclub en zat in een positieve spiraal.

In het ziekehuis zagen ze ook dat ik met sprongen vooruit ging. De marathon ging steeds vaker vallen en hoewel anderen nog steeds sceptisch waren ging ik er serieus over nadenken.

In maart van dit jaar liep ik voor het eerst weer buiten, eerst alleen en later weer bij de club.

Iedereen was zo enthousiast dat ik er weer was en dat het zo goed ging. Voor mijn gevoel ging het hardlopen ook nog steeds beter als het gewone lopen.

In het ziekenhuis vonden ze het eerst maar niks maar toen ze zagen hoe ik het deed moestten ze toch wel lachen. Ze hadden nog nooit een patient geadviseerd om eerst te gaan hardlopen, om daarna gewoon te lopen. Maar voor mij werkt het!

 

April en mei heb ik gewoon doorgetraint, op de loopband en buiten. In juni liep ik samen met mijn dochter de 10km in 50minuten bij de Stadsloop! Vorig jaar zat ik in een rolstoel bij dit evenement en nu liep ik samen met mijn dochter de 10km! Een echte overwinning!

Toen begon het toch echt te kriebelen, die marathon zou echt een mogelijkheid zijn....

Ik vroeg m´n broer of ie het met me wilde lopen maar hij vond het niet fijn om tijdens de vakanties te moeten trainen. Dus ging ik er alleen voor.

Amsterdam moest het worden!

 

Bij mijn loopgroep waren er ook 4 gegadigden dus alleen liep ik zowiezo niet! 10juli werd de eerste datum van m´n trainingsschema. 3week later liep ik m´n eerste halve marathon weer, gelijk een pr in 1.39.02. En het belangrijkste geen pijn aan m´n voet!

In de vakantie kon ik het schema ook goed volgen, een kwestie van plannen.

 

Vorige week liep ik weer een halve marathon en liep hem met de rem erop in 1.38.40 Dat kan harder! Maar zo kort voor de marathon niet goed en dat heb ik in m´n oren geknoopt (-:

Nu is het nog precies 2 week voor de marathon. Ik ben 30 kilo afgevallen in een klein jaar en heb er alweer heel wat kilometers opzitten.

In het ziekenhuis zijn ze nu al megatrots op me, doorzettingsvermogen staat op m´n voorhoofd geschreven zeiden ze daar (-: Heel lief allemaal.

Af en toe slaat de twijfel toe, "kan ik dit allemaal wel?"  Maar ik ben nu al zover gekomen dat het goed moet gaan!

Er kan heel wat gebeuren in 2 jaar, daar ben ik het levende bewijs van! Nu de marathon van Amsterdam nog, dan is het klokje rond en sluit ik dit hoofdstuk van pijn en ellende helemaal af!

Ik ga ervoor!

 

Vanmiddag om 14.00uur ging de wedstrijd op Ekenstein van het Buurtcircuit van start.

Van onze loopgroep deden er heel veel mensen mee en dat is natuurlijk heel erg leuk!

Al die blauwe pakjes overal is echt mooi om te zien!

We hadden afgesproken om tegen 13.00uur aanwezig te zijn zodat we gezamelijk in konden lopen en wat warming-up oefeningen te doen.

Ik liep zelf niet omdat mijn knie nog steeds niet meewerkt maar de kids waren natuurlijk wel van de partij!

Gewapend met fototoestel stond ik langs de kant.

Niks aan en ik zit me dan ook helemaal op te vreten.

 

Kevin en Demian hadden er zin in en hadden hun zinnen op een pr gezet.

Voor Demian zag ik dat ook wel zitten.

Zijn pr op de 10 was van vorig jaar en ik wist dat ie het in zich had nu.

Kevin wilde graag in de 40minuten lopen.

Nadia had donderdag nieuwe hardloopschoenen gekregen en was ook vastbesloten om als een speer te gaan!

 

Na dus gezamelijk in gelopen te hebben was het verzamelen bij de start.

Prachtig mooi hardloopweer en een goede zin, dat moet goed gaan!

Om 14.00uur was het startschot en weg waren ze!

 

Ik ben zelf naar het 4km punt gelopen om daar iedereen aan te moedigen en foto's te maken.

Al vrij snel zag ik Demian voorbij komen en Kevin niet.

Normaal klopt dat niet want kevin is over het algemeen iets sneller dan Demian.

Het duurde nog vrij lang voor Kevin langs kwam. Mijn gevoel was juist.

Kevin had zich op laten jutten in de eerste kilometers en had zichzelf helemaal opgeblazen.

Hij is met 5 km uitgestapt en liep iets van 22min nog wat.

Hij baalde als een stekker maar dit is een goede les voor hem geweest denk ik.

 

Nadia deed het super op haar nieuwe Nikes en ze kwam als een speer over de finish na 5km in een supertijd voor haar 26.45.

Net geen Pr maar het zit er wel in, en ze was blij en daar gaat het uiteindelijk om!

 

Toen was het wachtten op Demian.

De eerste man kwam binnen op 32.05 en Demian kwam precies 10 minuten later binnen!

maar hij is natuurlijk veel jonger dus dat zit wel snor met die jongen!

 

Toen ie over de finish kwam was het eerste wat ie zei dat ie "verrot"had gelopen en dat ie nog wel sneller kan!

Nou vraag ik je, loopt ie bijna 3 minuten van zijn pr, krijg je dit!

hahahahaha maar hij was wel tevreden hoor.

Hij was (als er een jeugdcategorie zou zijn) 2de jongen t/m 12 jaar.

Helaas vallen onze jongens gewoon onder senioren en dan valt er natuurlijk nooit wat te winnen.

Dat is best jammer voor ze want het stimuleert natuurlijk wel voor die kinderen.

Demians klasgenootje was 1ste. Hij liep de 10 in 40.10!

Dat zijn toch supertijden voor zulke jonge kinderen!

ja ik ben wel trots op de kids.

Ze hebben het weer goed gedaan en kevin heeft een wijze les geleerd.

Dat is ook goed voor de volgende keer!

 

Vanmorgen voor mijn doen redelijk vroeg opgestaan want we gingen de 4 mijl lopen!

Kevin zou eerder door Rob opgehaald worden want hij liep voor het Openbaar ministerie groningen, waar Rob werkt.

Ze liepen dus mee in de bedrijvenloop.

Dan ga je van te voren eerst ook nog op de foto e.d dus hij moest eerder weg.

Ook hadden zij een heel laag startnummer,2200 nummers, terwijl wij ( Nadia, Demian en ik)

19.000nummers hadden!

Over Kevin kan ik niet heel veel vertellen behalve dat hij het wel leuk vond en dat ie "wel" tevreden was over zijn tijd.

Hij liep 27.21 min op de 4 mijl!

Ik vond het super!

Om half één hebben we Magda opgehaald, zij zou ook met ons meelopen.

We waren tegen één uur in Groningen, toen hadden we nog alle tijd want we zouden pas starten om 15.05!

Na een parkeerplekje voor de auto gevonden te hebben gingen we met de bus naar Haren.

Daar op zoek naar de kledingbussen, we hebben gelijk onze tassen afgegeven en lekker nog even rondgelopen.

Even plassen en mensen kijken.

En mensen kijken konden we hoor, jeetje wat een volk loopt daar dan rond!

Meer dan 19000 mensen aan de start!

Op een gegeven moment toch maar het startvak in en dan kan je elke 5 minuten doorlopen naar het volgende vak totaan de start.

Daar mag je allemaal even zwaaien naar de camera want op de vismarkt bij de finish staat een groot scherm waar je dan opkomt.

Dus wij druk zwaaien natuurlijk!

hahaha two seconds of fame!!

 

We startten uiteindelijk een kwartier later dan geplant maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat een mensen zie je dan!

Overal muziek en mensen langs de kant die je aanmoedigen.

Echt leuk!

Ik ben bij Nadia en Magda gebleven, dat had ik ook afgesproken.

Wilde de meiden in die drukte niet alleen laten lopen.

Je moet echt zigzaggen door het parcour.

 

De meisjes deden het hartstikke goed!

Ik heb de tussentijden van de meiden bijgehouden en ze liepen heel stabiel vond ik

Dit waren de kmtijden

1 km = 5.26

     2 km = 5.11    

 3 km = 5.22

 4 km = 5.22

 5 km = 5.34

     6 km = 4.37 !!!!

   600m = 2.34 

 

Je ziet zo goed dat ze de laatste 1.6km behoorlijk hebben versneld!

Dat is toch een goede opbouw.

En natuurlijk de menale hulp van het publiek, want ze wistten dat Magda's vader,Sabine en mijn broer, schoonzus en Jur en Anice daar ergens in het publiek zouden staan en daar wilden ze natuurlijk goed voor lopen!

Voor mijzelf vond ik het gewoon heel gezellig om samen te lopen en heel belangrijk dat ik geen pijn in mijn knie heb gehad!

Dat geeft de burger weer moed!

Heb gelijk weer zin om een wedstrijd op snelheid te lopen maar misschien is dat iets te voorbarig.....

Ga het binnenkort gewoon een keer proberen...

Dan Demian nog natuurlijk!

De hele tijd was hij bij ons maar zodra de start in zicht kwam was ie verdwenen.

Hij wilde ook graag een goede tijd lopen en dat heeft ie dan ook gedaan!

Hij liep de 4 mijl in 28.23 minuten!

Ja mijn jongens hou je niet zomaar meer bij!

Hahaha daar ben ik wel trots op hoor!

Heerlijk dat ze zo gedreven zijn, daar kan ik echt van genieten!

Na de finish de medaille en drinken in ontvangst genomen en op zoek naar de kledingwagens.

Daar kwamen we Gert en Sabine weer tegen.

Toen op zoek naar Maik, Miran, Jur en Anice. Daar kregen we nog een verassing!

Een mooie roos voor ons allemaal!

Echt superlief!

Toen samen naar de auto's gewandeld, Magda weer thuis gebracht en lekker naar huis.

We zijn moe maar voldaan!!

 

 

 

Zo hier na lange tijd weer een logje.

Het ontbreekt me gewoon aan tijd de laatste tijd!

Vanmiddag zijn we naar de 7km van Martenshoek geweest.

Ik zelf heb niet gelopen omdat ik nog steeds kamp het een lopersknie.

Ik geef wel training en loop dus wel maar geen wedstrijden.

Durf het niet te overbelasten.

Maar daar hebben de kinderen geen last van en die hebben dus supergoed gelopen!

Kevin liep een supertijd, naar ons idee maar bij de finish bleek zijn tijd niet geregistreerd!

Ik denk dat ie 3de is in de categorie 13 t/m 18 jaar maar die ging dus aan zijn neus voorbij...

Demian viel ook niet in de prijzen, hij liep 29.42 min en toen ik later bij de uitslagen keek snapte ik ook waarom, hij was ook ingedeeld bij 13 t/m 18 terwijl hij net 12 jaar is geworden!

In de catergorie zou hij eerste zijn geweest!

Hij was wel erg flauw dat ie nu geen prijs had terwijl hij hem wel verdient had.

Heb een mailtje naar de organisatie gestuurd.

Het gaat dan wel om kinderen, voor mezelf maakt het niet zo uit maar voor kinderen is het niet leuk.

Toen waren de vrouwen aan de beurt...

Blijkt dat ons meisje gewoon de eerste prijs in de wacht gesleept te hebben!

Ze heeft het met een prachtige tijd van 35.51 supergoed gedaan!

Zij zat in de categorie t/m 12 jaar en ze is nog maar 10 maar ze liet iedereen ver achter zich!

Echt hartstikke knap en ze glom van trots op het podium!'

 

Vanavond zijn we naar Middelstum geweest.

Daar zouden we de 10km van het Buurcontact lopen.

Kevin zou voor zichzelf lopen

want we wistten al wel dat hij te snel voor Demian en mij loopt.

Bij de start aangekomen vroeg ik aan een man wat voor tijd hij verwachtte te lopen.

Rond de 44minuten was het antwoord.

Ik vroeg of Kevin dan met hem op mocht lopen zodat ie een beetje een opbouw heeft .

Hij heeft nogal de neiging om megahard van start te gaan en dan is 10km natuurlijk nog lang!

Dat vond de meneer geen probleem.

Demian en ik zouden proberen om onder de 45 minuten te lopen.

Toen het startschot viel gingen we enthousiast van start.

Het liep lekker. Supergoed loopweer en een lekker tempo.

Kevin liep de eerste km ergens in de 3.40min (voor zover ik dat kon zien)

en Demian en ik liepen 4.10min.

Windje in de rug wat wil je nog meer?

We gingen al heel wat mensen voorbij en er waren er zelfs nog wat verbaasd dat we nog aan het kletsen waren! (-:

Een kleine 300 meter voor het 2km bordje hoor ik opeens een klap achter mij en gehuil.

Een meneer trapt (per ongeluk) Demian vol op zijn hielen en hij gaat gigantisch onderuit op het asfalt (grind).

Dat zulke ongelukjes gebeuren daar kan ik inkomen maar vervolgens springt meneer over Demian heen en laat hem gewoon liggen!

Daar kan ik dan weer niet bij!

Vind het ongelovelijk dat iemand zulk onsportief gedrag vertoont!

Nog geen sorry kon eraf!

Demian had schaafplekken en schrammen,

Je komt toch hard neer hoor als je met zo'n snelheid loopt en dan op de grond knalt!

Verder was het vooral de schrik die erg was.

Ik wilde al bij de 1ste hulp stoppen maar dat wilde meneer niet,

hij baalde vreselijk dat ons schema in de war was.

We hadden ruim een minuut "verspeeld"

Op 4 km liep het bloed hem langs de elleboog en besloot ik dat we er op 5km uit gingen.

 

We kwamen op de 5km in 22.17minuten over de finish.

Dat was op zich nog een hele goede doorkomsttijd.

Toen we eenmaal stopten kwamen de emoties er dan ook wel uit.

Tranen met tuiten, vooral omdat ie geen pr kon lopen maar ook schrik enzo.

 

Voordeel was wel dat we fris en fruitig op Kevin konden wachtten!

Ik verwachtte eigenlijk dat ie ergens in de 42 minuten door zou komen.

Zijn PR stond op 45.15 en we hadden al gezien dat ie in trainingen heel erg vooruit ging dus ik verwachtte wel wat maar onze verbazing was toch wel erg groot toen we hem met 40 minuten al door de bocht zagen komen!

Uiteindelijk kwam ie in 40.59minuten over de finish!

Een ongelovelijk goede tijd voor een kereltje van 13!

Er kwamen ook allemaal mannen en vrouwen naar hem toe om hem te feliciteren!

Talent voor de toekomst werd er geroepen.

Dat was natuurlijk superleuk voor Kevin!

Hij glom van trots, wel vermoeid maar ook niet zo dat ie erdoor zat ofzo.

 

Thuis gekomen wilde hij natuurlijk papa bellen,

opa en oma en natuurlijk onze trainer Piet!

Demian zat ernaast en op een gegeven moment zie ik een traan over zijn wang naar beneden rollen.....

Een lach en een traan samen op de bank.

Soms is sport zo mooi maar soms ook zo hard!

Mijn ene zoon heeft de avond van zijn leven en mijn andere wil deze avond zo snel mogelijk vergeten...

Mijn gevoel was ook heel dubbel, blij voor de één, troost voor de ander.

Demian en ik hebben afgesproken dat we volgende week revange nemen.

Dan gaan we wel ons schema lopen en komt het vast goed!

Kevin vond het natuurlijk ook heel rot voor Demian.

 

Nu lekker slapen en morgen gezond weer op!

Allebei!

 

 

 

 

 

 

Heerlijke training gelopen vanavond!

We zijn alweer volop in training voor de stadsloop in Appingedam!

Dat is toch wel de happening van het jaar en het leeft hier heel erg.

Leuk is dat om te zien, iedereen is dan net even een tikkie meer gemotiveerd als anders.

Ze weten dat er veel publiek langs de weg staat en natuurlijk veel bekenden!

 

Ik ben zelf ook weer volop in training.

De wedstrijden die ik gelopen heb gaan me nog niet hard genoeg.

Ik liep de afgelopen 2x steeds in de 46 min.

Dat is toch echt niet genoeg.

Dus we hebben er qua traing een tandje bij gedaan.

Het loopt goed.

Gister ruim 14 km gelopen, duurlooptempo 12 km/p uur.

Vandaag een lekkere 5x 6 min.

Ik liep het in 13.2, 13.6, 13.4, 13.2, 13.2

Dat gaat tenminste de goede kant op.

Morgen een hele rustige duurloop want ik voel mijn benen wel natuurlijk.

Volgende week hebben we weer een wedstrijd, ik hoop dat ik dan onder de 46 kan lopen en liefst onder de 45.

Kevin loopt dan met me mee, die jongen gaat de laatste tijd zo hard dat ik hem niet meer bij kan houden!

Hij liep deze training van vanavond hoog in de 13km/p uur.

En het verschil is dan vooral dat ik na 6 minuten echt moe ben en hij het nog makkelijk kan volhouden!

Ik word oud 

 

Demian liep in Bedum een hele goede kidsrun.

Hij moest 3.5km lopen en liep echt 3 km ruim op kop en toen kwam er een (ouder) jongetje op de laatste 500meter voorbij.

Dat jongetje had het goed gedaan maar wij waren maar wat trots op onze kampioen!

 

Oh ja, ik heb 2 week geleden mijn assistent trainers diploma gehaald!

Nu mag ik officieel met een loopgroep op stap.

Was wel leuk, kreeg vanavond een heel mooi bos bloemen van onze trainers.

Dat doet je wel goed!

 

Gisteren om 14.00uur ging de Natuurloop Siddeburen weer van start.

Dit is een prachtige loop dwars door de bossen en langs het water.

Dus afwisseling genoeg.

Ik ging voor de wedstrijd en dan moest je 10mijl lopen. (16.1km)

We waren met een redelijke groep van de Dollardrunners dus dat is altijd leuk.

Iedereen liep verschillende afstanden want je kon buiten de 10mijl ook nog 10km of 4.5km lopen.

Nadia deed ook mee en zij liep de 4.5km.

 

Ik had van te voren bedacht dat ik heel graag onder de 1.20 wilde lopen, dus had uitgerekend dat ik dan 12.2km per uur moest lopen, dan zou ik op 1.19min uitkomen.

De eerste kilometers gingen natuurlijk te hard,  ruim 13.3km per uur.

Maar niet véél te hard, want normaal zou ik die eerst km nog veel harder gelopen hebben.

Nu dacht ik:"Laat ze maar lopen, ik wil 1.19 lopen en dan heb ik dat niet nodig"

Dus na een km of 3 had ik een lekker tempo van een dikke 12.8km en dat kon ik lekker vast houden.

Eerst liep ik met nog een vrouwtje, ze vroeg aan mij wat ik wilde lopen en dus vertelde ik dat, nou dat leek haar ook wel wat dus liepen we samen.

Vind ik prima, heb je ook nog wat steun aan elkaar!

Toen we langs het water kwamen kregen we wind tegen dus heb ik haar de hele rit laten schuilen achter me, door het bos ging het wel weer maar uiteindelijk moest ze me op 10km (tussentijd 47.20)  laten lopen, ze kon niet meer!

Jammer maar ik liep nog steeds heel goed en kon het prima volhouden. Die km tegen de wind in gingen wel iets langzamer hoor maar niet heel veel 12.3 km/pu ongeveer.

Als je dan het bosje weer uitkomt ga je weer richting Siddeburen, dat is dan weer een stimulans om door te gaan. Je hebt het gevoel dat je er bijna bent ( ik hou mezelf graag voor de gek want de km bordjes gaven aan dat ik nog ruim 5 km moest lopen! )

 

Wat ook een stimulans was dat ik Piet mijn trainer een dikke 500meter voor mij zag lopen.

Ik zag hem niet duidelijk maar ik wist dat hij het was en normaal zit ie al lang en breed aan de koffie als ik over de finish kom (bij wijze van spreke dan )

Op 13 km had ik het helemaal gehad, we hadden weer een stuk tegenwind gehad en voor mijn gevoel kon ik niet meer....

Ik sprak mezelf nog maar eens toe:"Je hoeft echt alleen nog maar 3km het ene been voor het andere te zetten dan ben je klaar"

Ja je wil echt niet weten wat ik allemaal denk onder het lopen!

Op 14km (tussentijd 1.05.55) moet je nog een lus maken door een bosje in Siddeburen zelf, dat is echt een mentale kilometer want je hoort de speaker al praten! En dan moet jij nog 1.5km door het bos, waar je moet uitkijken waar je loopt en bij heuveltjes omhoog!

Dat hele bos mogen ze van mij schrappen! Want als je bij dat 14km punt rechtdoor loopt ben je binnen een km bij de finish!!

Maar goed dat mag natuurlijk niet. Hihihihi

Ondertussen liep ik met een man op

 (ja je pikt wel eens wat op onderweg!) Die kwam ik tussen de 12 en 13 km tegen en we liepen steeds wat om elkaar heen te draaien, dan ik voor dan hij, maar ik dacht ik laat het niet gaan!

Maar dat dacht hij waarschijnlijk ook dus naaiden we elkaar wat op.

Dat scheelde wel want nu was ik met wat anders bezig dan alleen maar uitkijken naar kilometerbordjes

( Dat is normaal mijn favoriete bezigheid tijdens een loop:"Zoek zo snel mogelijk alle km bordjes")

 

Maar goed ik dwaal af, uiteindelijk kwam ik dus dat bos uit en toen was het nog maar een kwestie van zo snel mogelijk naar de finisch rennen en zo eindigde ik in een tijd van 1.15 en een beetje! (de uitslagen staan nog niet op de site dus ik weet het niet precies maar ik gok op 1.15.25)

 

Dat betekent dat ik maar liefst 7 minuten van mijn PR afgelopen heb!

Ik was echt wel heel blij!

Wel moe maar héél voldaan!

Ik kan het blijkbaar nog wel een beetje