Vanavond zijn we naar Middelstum geweest.
Daar zouden we de 10km van het Buurcontact lopen.
Kevin zou voor zichzelf lopen
want we wistten al wel dat hij te snel voor Demian en mij loopt.
Bij de start aangekomen vroeg ik aan een man wat voor tijd hij verwachtte te lopen.
Rond de 44minuten was het antwoord.
Ik vroeg of Kevin dan met hem op mocht lopen zodat ie een beetje een opbouw heeft .
Hij heeft nogal de neiging om megahard van start te gaan en dan is 10km natuurlijk nog lang!
Dat vond de meneer geen probleem.
Demian en ik zouden proberen om onder de 45 minuten te lopen.
Toen het startschot viel gingen we enthousiast van start.
Het liep lekker. Supergoed loopweer en een lekker tempo.
Kevin liep de eerste km ergens in de 3.40min (voor zover ik dat kon zien)
en Demian en ik liepen 4.10min.
Windje in de rug wat wil je nog meer?
We gingen al heel wat mensen voorbij en er waren er zelfs nog wat verbaasd dat we nog aan het kletsen waren! (-:
Een kleine 300 meter voor het 2km bordje hoor ik opeens een klap achter mij en gehuil.
Een meneer trapt (per ongeluk) Demian vol op zijn hielen en hij gaat gigantisch onderuit op het asfalt (grind).
Dat zulke ongelukjes gebeuren daar kan ik inkomen maar vervolgens springt meneer over Demian heen en laat hem gewoon liggen!
Daar kan ik dan weer niet bij!
Vind het ongelovelijk dat iemand zulk onsportief gedrag vertoont!
Nog geen sorry kon eraf!
Demian had schaafplekken en schrammen,
Je komt toch hard neer hoor als je met zo'n snelheid loopt en dan op de grond knalt!
Verder was het vooral de schrik die erg was.
Ik wilde al bij de 1ste hulp stoppen maar dat wilde meneer niet,
hij baalde vreselijk dat ons schema in de war was.
We hadden ruim een minuut "verspeeld"
Op 4 km liep het bloed hem langs de elleboog en besloot ik dat we er op 5km uit gingen.
We kwamen op de 5km in 22.17minuten over de finish.
Dat was op zich nog een hele goede doorkomsttijd.
Toen we eenmaal stopten kwamen de emoties er dan ook wel uit.
Tranen met tuiten, vooral omdat ie geen pr kon lopen maar ook schrik enzo.
Voordeel was wel dat we fris en fruitig op Kevin konden wachtten!
Ik verwachtte eigenlijk dat ie ergens in de 42 minuten door zou komen.
Zijn PR stond op 45.15 en we hadden al gezien dat ie in trainingen heel erg vooruit ging dus ik verwachtte wel wat maar onze verbazing was toch wel erg groot toen we hem met 40 minuten al door de bocht zagen komen!
Uiteindelijk kwam ie in 40.59minuten over de finish!
Een ongelovelijk goede tijd voor een kereltje van 13!
Er kwamen ook allemaal mannen en vrouwen naar hem toe om hem te feliciteren!
Talent voor de toekomst werd er geroepen.
Dat was natuurlijk superleuk voor Kevin!
Hij glom van trots, wel vermoeid maar ook niet zo dat ie erdoor zat ofzo.
Thuis gekomen wilde hij natuurlijk papa bellen,
opa en oma en natuurlijk onze trainer Piet!
Demian zat ernaast en op een gegeven moment zie ik een traan over zijn wang naar beneden rollen.....
Een lach en een traan samen op de bank.
Soms is sport zo mooi maar soms ook zo hard!
Mijn ene zoon heeft de avond van zijn leven en mijn andere wil deze avond zo snel mogelijk vergeten...
Mijn gevoel was ook heel dubbel, blij voor de één, troost voor de ander.
Demian en ik hebben afgesproken dat we volgende week revange nemen.
Dan gaan we wel ons schema lopen en komt het vast goed!
Kevin vond het natuurlijk ook heel rot voor Demian.
Nu lekker slapen en morgen gezond weer op!
Allebei!
|